Ooit werden hier rijen jonge eiken geplant, strak naast elkaar, puur gericht op productie. In die tijd stond efficiëntie voorop. Vandaag de dag kijken we anders naar dit bos.

We geven ruimte aan biodiversiteit. Daarom dunnen we het bos geleidelijk uit. Tussen de bomen groeien orchideeën in de onderlaag. Zij wachten geduldig op meer licht om tevoorschijn te komen. Door selectief jonge bomen weg te halen, ontstaat er lucht en ruimte. Wat we hier verwijderen, krijgt elders op het landgoed weer een plek.

Dit bos is een kraamkamer van bomen. Sommige eiken laten we bewust staan. De grote, markante exemplaren die het karakter van de plek dragen. Zo ontstaat langzaam een opener, natuurlijker landschap.

Hoor je geritsel? Onze varkens verblijven aan de rand van het bos. Ze zijn nieuwsgierig van aard. Misschien hebben ze jou al eerder opgemerkt dan jij hen.